วันอาทิตย์ต้นเดือน หลวงพ่อธัมมชโย สอนอะไร????

วันอาทิตย์ต้นเดือน/

หลวงพ่อธัมมชโย/สอนอะไร

"ตั้งใจหลับตาทำสมาธิเจริญภาวนากันนะจ๊ะ"

เสียงนำนั่งสมาธิของหลวงพ่อธัมมชโย...
ดังกังวานไปทั้งสภาธรรมกาย 
ในยามบ่ายของวันอาทิตย์ที่ 6 มีนาคม 2559 
ทำให้ผู้แสวงบุญที่กำลังเดินไปเดินมา 
หรือคุยไปคุยมาในบริเวณนั้น 
ต้องหยุดลงโดยอัตโนมัติ 
ต่างก็หาที่นั่ง แล้วลงมือหลับตาทำสมาธิ
ตามเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 ตัวผู้เขียนเองก็รวบขา 
นั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ 
น้อมใจตามเสียงนำนั่งสมาธิของท่าน 
แล้วท่านก็พูดต่อไปว่า

"หลับตาเบาๆ พอสบายๆ 
ผ่อนคลายทุกส่วนในร่างกายของเรา 
ทั้งเนื้อทั้งตัวให้รู้สึกสบาย ต้องสบาย"

 คำสอนของหลวงพ่อธัมมชโยก็ยังเหมือนเดิม 
ผู้เขียนรู้จักท่านมาใกล้จะ 30 ปีแล้ว 
หลวงพ่อธัมมชโย ก็ยังสอนเหมือนเดิม 
คือแนะนำเรื่องการทำสมาธิให้ถูกวิธี 
โดยเริ่มต้นที่ความสบาย 
ซึ่งตรงนี้ผู้เขียนเห็นด้วยอย่างมาก 
เพราะจะนั่งสมาธิทั้งทีต้องมีความสุขสิ 
นั่งแล้วทุกข์ทรมานจะนั่งไปทำไม 
อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ล่ะกระมัง 
จึงมาอยู่กับท่านที่วัดพระธรรมกาย 
จนถึงทุกวันนี้...

หลวงพ่อธัมมชโย ยังคงนำนั่งสมาธิต่อไป 
จนกระทั่งมาถึงคำว่า

"พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสเอาไว้ว่า...
นตฺถิ สนฺติ ปรํ สุขํ สุขอื่นนอกจากหยุดจากนิ่งไม่มี...
เรามาแสวงหาตรงนี้แหละ ฝึกใจให้หยุดให้นิ่ง"

 หัวใจสำคัญของคำสอน
ในวันอาทิตย์ต้นเดือนอยู่ตรงนี้แหละ 
คือท่านสอนให้เรารู้จักฝึกใจให้หยุดนิ่ง 
พอถึงจุดตรงนี้ได้ เรื่องราว อื่นๆ 
คือ ไม่ว่าจะเป็นแสงสว่าง ดวงธรรม 
กายภายใน ธรรมกาย วิชชาธรรมกาย 
ล้วนแล้วแต่เป็นการขยายความรู้
ที่เกิดหลังจากการหยุดนิ่งสำเร็จแล้วทั้งสิ้น 

แต่เสียดายที่หลายคนไม่จับจุดที่เป็นหัวใจของคำสอน 
แต่ไปให้ความสำคัญกับการขยายความ 
ที่หลวงพ่อธัมมชโยนำมาเล่า
เพื่อให้เกิดกำลังใจในการฝึกสมาธิ 
ก็เลยพูดกันไปต่างๆ นาๆ ว่า เพี้ยนบ้าง 
บิดเบือนบ้าง ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ใช่นักปฏิบัติ 
พูดไปพูดมา ก็เลยเกิดอคติต่อต้านไป 
คราวนี้อะไรๆ ที่เกี่ยวกับวัดพระธรรมกาย
ก็เป็นเรื่องที่ไม่ดีไปทั้งหมด

สำหรับท่านที่ต่อต้านคำสอนของวัดพระธรรมกาย 
ลองพิจารณาดูเถอะว่า ท่านต่อต้านแล้ว 
ความทุกข์ใจของท่านลดลงหรือเปล่า? 
ปัญหาภายในครอบครัวของท่านน้อยลงไหม? 
หรือต่อต้านแล้วรู้สึกว่าชีวิตของท่านสงบสุขขึ้นหรือเปล่า?
และคนรอบข้างของท่านมีความสุขขึ้นไหม?

สำหรับผู้เขียนเอง...
ให้ความสำคัญเรื่องการฝึกใจ
ให้หยุดอย่างสบายๆ ประมาณ 90%  
ส่วนบทขยายความหลังจากนั้นแค่ 10% 
พอให้เป็นกำลังใจในการปฏิบัติเท่านั้น 
ชีวิตผู้เขียนจึงนับได้ว่าเป็นอีกคนหนึ่ง
ที่มีความสุขอยู่กับปัจจุบัน 
แม้จะมีภารกิจของงานพระศาสนา
มากมายขนาดไหนก็ตาม 

และสังเกตุว่าผู้ที่ให้ความสำคัญกับการฝึกใจ
ให้หยุดนิ่งอย่างสบายๆ แม้จะมีภารกิจ
ในการทำมาหากินเลี้ยงดูตัวเองและครอบครัว  
แต่เขาก็สามารถมีความสุขอยู่กับปัจจุบันได้เหมือนกัน 
เพราะใจเขาสงบสุข จึงทำให้คนรอบข้าง
พลอยมีความสุขตามเขาไปด้วย
   

สุภคฺโค ภิกฺขุ

6 มีนาคม 2559